《بِسم الله الرّحمنِ الرَّحیم، اَلحَمدُللهِ رَبِّ العالَمین، الصَّلاةُ وَ السَّلام علی خَیرِ خَلقه مُحَمَّد وَ عَلی آله الطَیبینَ الطّاهرینَ المَعصُومین وَ الْلَعْنَةُ الدَّائِمَ عَلَي أعْدَائِهِمْ وَ مُخَالِفِيهِمْ وَ مُعَانِديهيمْ وَ مُبغِضیهِم وَ مُنْكَري فَضَائِلهمْ وَ مَناقِبِهم مِنَ الان إلی قيامِ يَومِ الدّين.آمینَ یا ربَ العالَمین》.
《أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیم》
《بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم》
《إِنَّا أَنْزَلْناهُ فی لَیْلَةِ الْقَدْرِ (1) وَ ما أَدْراکَ ما لَیْلَةُ الْقَدْرِ (2) لَیْلَةُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ (3) تَنَزَّلُ الْمَلائِکَةُ وَ الرُّوحُ فیها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ (4) سَلامٌ هِیَ حَتَّی مَطْلَعِ الْفَجْرِ (5)》
سه شب از ماه رمضان را و بعضی شب های دیگر را در سال، لیالیِ قدر گفتند، و احیاء آن شب ها را از مستحبات شمرده اند، امشب ان شاءالله به این بحث
می پردازیم که معنای اِحیاء چیست؟
که به نحو استحباب امر شده است که ما آن شب ها را اِحیاء بداریم، حیات به معنای زندگی است، 《حِی》 به معنای زنده است، مُحیی به معنای زنده کننده است، حیوان به معنای زنده است، اِحیاء به معنای زنده نگه داشتن است.
《وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ ۖ》(سوره مبارکه انبیاء/۳۰) ما از آب همه چیز را زنده نگه داشتیم،
اگر مِن، مِن تبعیضیه باشد معلوم می شود همه آب ها این جوری نیست،《 مِنَ الْمَاءِ 》بعضی از آب هاست، همه آب ها زنده نگه نمی دارد، 《وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ ۖ》ما از آب هر چیز را زنده قرار دادیم.
در روایات زیاد که صدورش از مقام عصمت و طهارت است، این آیه را معنا کرده اند، 《وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ ،أي جَعَلْنَا بِوِلایَةِ عَلِیٍ عليه الصلاة و السلام کُلُّ شَيْءٍ حَيٍّ》، 《مَاء تنزیلِ ولایت است》، وقتی که در صورت مادی اشیاء شکل می گیرد، چون ولایت از پدیده و مقوله عناصر جسمی و خاکی نیست، ولایت از مقوله مجردات است، بلکه بالاتر از مجردات، اگر یک چیزی در عالم باشد که بالاتر از معنای تجرد مفهومی بدهد، به جهتی که عقول از مجردات است، ملائکه از مجردات هستند، ولایت شأنش بالاتر از مرتبه عقل و مَلَک است، ولایت وقتی می خواهد خودش را نشان بدهد، اینقدر مرتبه اش بالاست که در قالب وجودی امیرالمومنین علیه الصلاة و السلام متجلی می شود، این ولایت است، اینجا یک حرف است که احیاء کنیم و این شب ها را احیاء بداریم، ان شاءالله معنای احیاء را درک کنیم.
یک مبحثی هست که امشب شاید مبحث اختصاصی باشد و ما ان شاءالله روی آن یک مطالعه ای داشته باشیم و احیاء را درک کنیم؛ آیا ولایت قائم به ذات امیرالمومنین علیه الصلاة و السلام است یا …
[ این مطلب، مطلبی است که باید روی آن بحث کرد، چون در مجلس، چهره های بسیار فهیم و دانا و اهل تحقیق و بینش هم در مسائل ظاهری و هم مسائل باطنی به چشم می خورد، چهره های بسیار بصیر و بینا و وارد هست]
آیا ولایت قائم به ذات امیرالمومنین علیه الصلاة و السلام است یا امیرالمومنین به ولایت قائم است؟
این حرف، حرف تازه است، حتی در کتبی که محققین از اهل معرفت نوشته اند این بحث را عنوان نکرده اند، و شاید ما هر شب این بحث را ان شاءالله دنبال کنیم، بحث تازه است.
[ بعد باید ولایت معنا بشود که چیست] آیا مفهوم ولایت به امیرالمومنین صلوات الله و سلامه علیه قائم است یا امیرالمومنین علیه الصلاة و السلام به ولایت قائم است؟
کدامیکی است؟ بحث چگونه است؟ ولایت است که نشأت گرفته از آقا امیرالمومنین است یا امیرالمومنین
از ولایت نشأت گرفته است؟
ولایت بود و 《علی》نبود؟[ ذات را می گوییم ها، ببینید ما یک بحث خیلی طولانی کردیم و آن، این است که ما توحید را همیشه بسته به ولایت می دانستیم، یعنی هر شیعه ای که بوی تشیُع به مشامش خورده یعنی ذاتش با حقیقت آشناست این حرف را باید پذیرا باشد که توحید زنده نمی شود، توحید وجود نمی گیرد، توحید هستی نمی گیرد مگر به ولایت.
توحید، اشتباه نشود، بعضی وقت ها که توحید می گوییم، این خیال می کند که توحید خودش است، نه، توحیدی که مالِ خودِ خداست، در نقطه《 شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ》(سوره مبارکه آل عمران/۱۸)، حرف می زنیم، توحیدِ من و شما و دیگران اصلاً توحید نیست آن را رها کن.
آقا امیرالمومنین علیه الصلاة و السلام می فرمایند، [قبولشان دارید امشب؟؟] دست رد به سینه همه هم زدند، استثناء هم ندارد، می فرمایند این خدایی که دارید می پرستید این خدایی که دارید عبادت می کنید، این خدایی که دنبالش راه افتادید،《شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ》این توحید زاییده ولایت است، این توحید زیربنایش ولایت است.
خدا مرحوم آقای صفار، صاحب بصائرالدرجات را رحمت کند، روایات خیلی خوبی در این کتابش دارد شش تا روایت است که مفهومش سه تا می شود، شش تا روایت این است که از ائمه اطهار علیهم الصلاة و السلام نقل شده است؛ 《بِنا وُحِّدَ الله》به وسیله ما آل محمد علیهم الصلاة و السلام 《وُحِّدَ الله》نه توحید شماها، توحیدی که به حق ربط پیدا می کند، به 《الله》ربط پیدا می کند،《بِنا وُحِّدَ الله》، این توحید در نقطه《 شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ》به وسیله ما درست شده.
《بِنا عُبِدَالله》، به وسیله ما خدا عبادت شده، 《بِنا عُرِفَ اللهُ》، به وسیله ما خدا شناخته شده.
سه تا روایت دیگرش،
《لُو لَانا مَا وُحِّدَ اَللَّه》اگر ما نبودیم توحید نقش نمی گرفت،
《لُو لَانا مَا عُبِدَ اَللَّهُ》اگر ما نبودیم یک نفر در عالم خدا را نمی پرستید.
《لُو لَانا مَا عُرِفَ اَللَّهُ》اگر ما نبودیم یک نفر خداشناس در عالم نبود.
حاجی آقا، حجت قبول ولی اگر می خواهی حج کنی مثل ابراهیم حج کن. ابراهیم امتیاز تو این است که از همه خلق این امتیاز را به تو دادیم که برای ما خانه بسازی، شما بنا بشو و یک شاگرد عَمَلِه هم بیاور، اسماعیل پسرت هم شاگردت بشود و دوتاییتان خانه بسازید.
خانه را ساخت قواعد بیت را مرتفع ساخت و یک مرتبه آن کنار ایستاد و مثل یک نقاش که نقاشی می کشد و نقاشی را آن کنار می گذارد و خودش از دور می ایستد تماشا می کند، آن دور رفت و دورنمایش را تماشا کرد به ذهنش آمد خدایا مگر تو خانه می خواهی؟
مگر تو جا می خواهی؟
مگر تو مکان لازم داری؟ این خانه برای چه اینقدر ما را به زحمت انداخت؟
حق به ابراهیم فرمود که این خانه را برای این گفتیم درست کن که ولیِّ مطلق ما آنجا به دنیا بیاید، خانه برای اوست، و تو این سهم را داشته باشی که خانه ساز باشی، برای چه کسی؟
برای ما، خانه خدا.
این کیست؟
حق، خدا
، یک مقداری، به وسیله جبرئیل حرفی از حروف نام《علی》را تفسیر کرد، یک مقداری از آن عین《علی》 را برای ابراهیم گفت، ابراهیم به عشق نشست، به محبت نشست، به قدری سنگین شد که پایش روی سنگ فرو رفت.
حاجی جان پشت مقام ابراهیم نماز بخوان، اگر جلوی مقام ابراهیم نماز بخوانی نمازت باطل است، چرا پشت مقام ابراهیم؟
چون یک علی دوست، یک علی شناس آنجا پایش به سنگ نشسته، هر موحدی در عالم، هر طواف کنی در عالم، هر که دور خانه خدا می گردد باید برود آنجا یک جایی نمازش را بخواند که پشت مقام ابراهیم باشد.
حالا اگر یک کسی محبت 《علی》در دلش نشسته او اثر پایش در سنگ نشسته باید…
یک کسی محبت《علی》در دلش نشسته او را بر خودت مقدم می دانی؟
خودت را از او جلوتر میدانی؟ هان؟
تا آنها را بشناسی خیلی کار داری، تا دوستانشان را بشناسیم خیلی کار دارد، از اینجا تا خدا راه است که یک دوست 《علی》را بشناسیم.
حالا که شناختی چطور انجام وظیفه می کنی؟ چرا انجام وظیفه می کنی، نیش زبان، تیر ملامت، اینها را خوب بلدی.
《أَشْهَدُ أَنَّكَ تَسْمَعُ كَلاَمِي》علی جان آمده ام زیارتت، حسین جان آمده ام زیارتت، آقا امام رئوف علی بن موسی الرضا آمده ام زیارتتان.
《أَشْهَدُ أَنَّكَ تَسْمَعُ كَلاَمِي》شهادت می دهم که سخن من را می شنوی، 《وَ تَرَُّدُ سَلامی》، وقتی که من سلام می کنم جوابم را می دهی، کدامیک را؟
چرا جواب نگرفتی؟
به جهت اینکه آن که جلوی مقام ابراهیم نمازش را می خواند نمازش باطل است، آن که جلوی دوست《علی》می ایستد به هر ایستادنی، جواب می خواهد؟
مگر در زیارتشان نمی خوانی،
《وَالٍ لِمَنْ وَالاَكُمْ》هر کسی شما را دوست دارد را دوست دارم.
راست می گویی؟
تو که به دشمنی با آنها بلند شدی، نمونه هایش را در زندگی ات نگاه کن، هر کسی که از آنها دم زد یک شیطان پیدا شد وسوسه ات کرد ببین با او چه کار کردی، شیطان انسی.
بله، این را گفتیم، امشب هم می گوییم اگر یک کسی در همه عمرش آی دوستان امیرالمومنین، آی دوستان اهل بیت، یک کسی در عمرش همه اش به هر کسی می رسد بگوید یا موسی بن جعفر، هیچ کس کارش ندارد، یا جواد الائمه، یا علی بن موسی الرضا، یا امام صادق بگوید کسی کارش ندارد، صد دفعه بگویید اگر کسی به شما کار داشت، یا اباعبدالله الحسین ، یا امام زمان بگویی، هیچ کس کارت ندارد اما سه دفعه《یاعلی》 بگو ببین چه کارت می کنند، بگو، امتحان کن،
اگر در خانه بگویی اول پدر و مادرت می گویند چیست؟ هان؟
شریکت به تو حرف می زند، همسایه ات حرف می زند، هان؟
رسول الله در صورتش نگاه کرد، چه چیز را دید؟ هان؟ وجه الله را دید، به صورتش نگاه کرد و شروع به اشک ریختن کرد.
عرض کرد 《مَا یُبکیِکَ یا رسول الله》؟
چرا گریه می کنید؟ فرمودند علی جان به مظلومیت تو.
آقا امیرالمومنین به رسول الله عرض کردند این که گریه ندارد، فرمودند نه به مظلومیت دوستانِ تو.
لذا محکِ ایمان است، اسمش محکِ ایمان است، همه ائمه علیهم السلام را اسمشان را ببر اگر کسی کارت داشت.
بگو یا ابراهیم خلیل ببین در اجتماع کسی با تو کار دارد، بگو یا نوح نبی، در اجتماع هیچ کس کارت ندارد، همه ائمه را اسمشان ببر هیچ کسی کارت ندارد.
دو دفعه یاعلی بگو.
لذا 《عَلىٌ مِیزانُ الاَْعْمال》،《یاعلی لُو لَا أُنتَ لَم یُعرَفِ المُومنونَ بَعدی》علی جان اگر تو نبودی مومنین…
به اسم تو شناخته می شوند، هر کسی در دلش مرض است اسم《یاعلی》را که می شنود، حالش بهم می خورد.
《علی》نامش قائمه عرش است.
می دانید قائمه عرش یعنی چه؟
یعنی بر آن نقطه ای که حق مُستوی است او را نگه داشته.
چه؟ عین و لام و ی، اسمش، تا به حقیقت وجودی اش برسد این کار دارد.
لذا باز به یاد مرحوم آقای مَجد این شعر را بخوانیم، او جفا کنیم را نمی خواند او می گفت:
قفا خوریم[ پس گردنی]و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن
گفت آقاجان دوستت دارم، حضرت فرمودند راست می گویی که دوستم داری، ولی آماده ملامت خلق باش.
از شهداء صحبت کردند، مقامشان را خیلی رفیع ذکر کردند، خیلی رفیع، شهداء خیلی مقامشان بالاست، ولی فرمودند یک شهیدی داریم که هر دم شهید است، هر نفس شهید است، آنها چه کسانی هستند؟
فرمودند علی جان آنهایی که به عشق تو در کوچه و خیابان راه می روند مردم کج نگاهشان می کنند، به محبت تو زندگی می کنند.
هنوز مبحث را نگفتیم ولایت قائم به 《علی》علیه الصلاة و السلام است یا《علی》قائم به ولایت است، این را نگفتیم، داریم ذهن ها را برای فردا شب آماده می کنیم، کدام به کدام قائم است؟
رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند《علی》جان اگر اینکه درباره تو ادعا نمی کردند آنچه را که درباره عیسی بن مریم که او را پسر خدا خواندند آنگاه شمه ای از فضائل تو را می گفتم، هنوز نگفتم.
امشب می خواهیم قرآن به سر بگذاریم، امشب می خواهیم خدا را به اسماءِ حُسنی قسم بدهیم و به آن اسمی که در قرآن است، اسمی که در قرآن است آن اسمی است که رسول الله با آن اسم کار کردند، انبیاء با آن اسم کار کردند، همه اولیاء با آن اسم کار کردند، آن اسم نیست مگر اسم مبارک امیرالمومنین علیه السلام.
رسول خدا فرمودند هر وقت می خواهید از من تعریف کنید از《علی》تعریف کنید.
اگر کسی می آمد از رسول الله حرف می زد رسول الله می فرمودند از《علی》بگویید.
امام صادق، امام باقر، بقیه ائمه اطهار علیهم السلام، علی بن موسی الرضا علیه السلام، فرمودند ولایت ما را که می خواهید معرفی کنید به صورت و شکل《علی》معرفی کنید.
اهل بیت، حتی رسول الله دوست ندارند از منطقه دیگری این نقطه به ظهور بیاید.
خدایا ما را امشب با امیرالمومنین علیه السلام آشنا کن.
به ما قابلیت بده، به ما لیاقت بده، که درِ خانه ائمه اطهار، درِ خانه چهارده معصوم باشیم، دلمان، چشممان، روحمان، جانمان، وجودمان، جز درِ خانه آنها جای دیگر نباشد.
[ رفقا آماده باشند مثل هر سال ما یک خواهش داریم و آن، این است، هر چه دعا دارید وقت دیگر، در هر جا بگویید، امشب و شب بیست و یکم و بیست و سوم دعایمان را یکی قرار بدهیم.
اگر دعا یکی شد جمعیت یکی می شود، مُتَشَتِت نباشید، یکی باشید، اگر دعا یکی شد استجابت پشتِ سرش است، و آن، این باشد که خدایا از دلِ ما هر چه جز محبت ائمه اطهار است بیرون کن، و فقط محبت محمد و آل محمد علیهم السلام را در دل ما بگذار، این را داشته باشیم، به جهت اینکه من بتوانم این مراسم را یک جوری که ان شاءالله شایسته است با طمأنینه با خاطر آسوده…
در موقعی هم که ائمه اطهار علیهم السلام را صدا می زنیم همه یک زبان صدا بزنیم، یکی اول نگوید، یکی آخر، این یکنواخت گفتن، یکنواختی در باطن می آورد، دقت کنیم، توجه داشته باشیم، این آداب و رسوم نیست یک توسل عمیق است، یک صدا زدنش با سوز دل است، آنها را با سوز دل خواندن است، حالاتمان را حفظ کنیم، دقت کنیم اگر جا تنگ است یک جوری بنشینیم که بغل دستمی مان حالش بهم نخورد].
[از دقیقه ۲۸:۲۶ فایل صوتی تا دقیقه ۴۵:۲۲ مراسم قرآن به سر را آقاجان برگزار فرمودند]
《اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم》
علی ولی الله
یاعلی مدد
