روضه وداع امام حسین علیهالسلام
فایل هجدهم/۱۳۶۴-دو دقیقه آخر.
غیر از اینکه ذکر ائمه علیهم الصلاه والسلام که عبادت است.که از ائمه نام نامی آقا اباعبدالله الحسین وجود مقدس رحمه الله الواسعه مصباح الهدی ، غیر از این، روایات خاصه ای هم در ذکر مصائب حضرت بیان شده است و ثواب بکاء بر مصیبت و مظلومیت حضرت و آنچه که از شئون خاصه آن حضرت است وارد شده که نسبت به هیچ یک از اهل بیت علیه الصلاه و السلام اینقدر روایات وارد نشده است . تا آنجایی که گریه بر مصیبت آن حضرت را علامت واقعی ایمان قرار دادند .اگر کسی در مصیبت آقا سیدالشهداء دلش بشکند و اشکش جاری بشود این علامت ایمان واقعی است . آقا بقیه الله حجت بن الحسن علیه الصلاه و السلام میفرمایند: حسین جان جد بزرگوارم بر کدامیک از مصایب تو گریه کنم ،بر کدام مصیبت تو اشک بریزم؟ معلوم می شود اینقدر مصیبتها زیاد است که ولی خدا ،حجت خدا،صاحب زمان هم در این نکته به این معنا سخن میفرمایند؛ کثرت مصیبت . و باز از همه مصیبت ها بالاتر آن مصیبتی است که خود حضرت انتخاب کردند و بر همان مصیبت گریه میکنند.و آن مصیبت وداع امام حسین است .گفته اند : یا جد بزرگوار فراموش نمیکنم آنوقتی که اسب بی صاحب تو در میان حرم یال و کاکلش پر از خون بود و سکینه سلاماللهعلیها جلو دوید و سوال کرد ای اسب بابا به من بگو وقتی پدرم به میدان میرفت لبش تشنه بود آیا به او آب دادند یا لب تشنه شهیدش کردند؟ عرض کنیم ؛بی بی جان ، لب تشنه امام حسین را شهید کردند اگر آب داده بودند به فرزند زهرا سلاماللهعلیها ،امام زین العابدین حجت خدا ،ولی خدا با انگشت سبابه روی خاکها و بر قبر مطهرشان نمی نوشتند ؛ هذا قبر الحسین بن علی بن ابی طالب الّذی قتلوه عطشاناً غریباً ” لا حول ولا قوه الا بالله “
صلى الله علیک یا اباعبدالله
صلى الله علیک یا اباعبدالله
صلى الله علیک یا اباعبدالله
