از سخنرانی های سال ۱۳۶۸ (جلسه دوازدهم) «وَوَصَّیْنَا الْإِنْسَانَ»
🌓روضه فاطمه زهرا سلاماللهعلیها
فرمودند” فاطمه جان ” اینقدر از فدک حرف نزن و مساله فدک را زیر و رو نکن .این قوم تو را میکشند.صدیقه طاهره سلاماللهعلیها به امیرالمومنین علیهالسلام فرمودند این افتخار است” علی جان” که در راه تو میکشند.من هم همین راه میخواهم .
امیرالمومنین در مسجد نشسته بودند به سلمان و ابی ذر و مقداد فرمودند یک مقدار درب مسجد نگاه کنید ببینید بیگانه نباشد .رفتند و آمدن عرض کردند نه آقاجان کسی نیست.فرمودند حرفی را میخواهم به شما بگویم ، شما میدانید دومی که روی کار آمد همه عمال و آستاندارهای اولی را عزل کرد؟
عرض کردند بله مولاجان.
حضرت شروع به گریه کردند سلمان و ابی ذر و مقداد هم گریه شان گرفت پرسیدند آقاجان چرا گریه میکنید اینکه گریه ندارد؟
چه خوب شد که آنها را برکنار کرد چون آنها دشمنان شما بودند .
فرمودند نه سلمان حرف دیگری میخواهم بزنم پس چرا قنفذ را برکنار نکرد ؟
بلکه به او منصبی بالاتر و مهمتر داد.
گریه شروع شد و امیرالمومنین و یارانش گریه میکردند فرمودند این به جهت آن خدمتی است که به او کرد.جهت این بود که با غلاف شمشیر به بازوی زهرای عزیزمن سلاماللهعلیها زد.
«لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ»
