از سخنرانی های سال ۱۳۶۸ (جلسه سیزدهم) «وَوَصَّیْنَا الْإِنْسَانَ»

🌓روضه ؛علی اکبر علیه‌السلام

ما صدایمان در نیامده و ناله ای نداریم که آن ناله را بزنیم.به ما محبت و عنایت و لطف کن، به ما مرحمت کن ،ما را از خودت جدا نکنی ولو یک چشم بهم زدن ،ولو به یک خیال ما از تو جدا نشویم.

یا اباعبدالله می آییم زیارت آقازاده شما اول آقا علی اکبر را زیارت میکنیم.از پایین پا اول آقازاده را زیارت میکنیم دلمان و توجهمان را میدهیم به آقازاده ابی عبدالله الحسین.

قبر شش گوشه را که نگاه میکنیم دلمان را به پایین پا میبریم .عرض میکنیم آقاجان همینجور که پدر پیر شما بر سر کشته شما نشستند و سر شما را به زانو گذاشتند خونها را از چشم شما پاک کردند دست های شما را از زیر بدنتان بیرون آوردند ،همینطور که پدر پیر شما سینه به سینه شما گذاشتند دیگر نتوانستند حرکت کنند،بی بی زینب سلام‌الله‌علیها آمدند کمک کردند زیر بازوی امام حسین علیه‌السلام، برادر را گرفتند.همینطور که میبردند امام حسین یک نگاهی دومرتبه به جسد آقا علی اکبر انداختند صدا زدند جوانهای بنی هاشم بیایید کمک کنید برادرتان را به خیام حرم برسانید.

«لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم»