روضه عطش
(جلسه دهم/۱۳۵۵)[دقیقه ۵۱ تا آخر]
یا امیرالمومنین، یا امیرالمومنین، یا امیرالمومنین یا امیرالمومنین.
خدایا به جان دوستان امیرالمومنین، خدایا به جان دلباختگان امیرالمومنین، خدایا به جان میثمِ 《علی》، به جان کمیلِ 《علی》، به جان ابی ذر 《علی》، به جان سلمانِ 《علی》،خدایا این دوستی و محبتش را از دل ما مگیر، روز به روز دوستی و محبتش را در دل ما بیشتر کن، الهی آمین.
نزدیک شهادت است ان شاءلله درِ خانه اش می رویم، اما گریه کنیم برای آن کسی که خودِ 《علی》 برایش گریه کرد، وقتی که ولادت… 《السلام علیکَ یا اباعبدالله》
ای که ذکر خوش تو نمک هر محفل است، که اگر نام تو را نبریم اصلاً تمام این مجالس بی نمک می شود، نام تو نمک محفل همه اهل ولایت و محبت است.
وقتی ولادتش شد، اول قنداقه اش را به رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم دادند، دیگر بدون تأمل تا گرفت رسول الله شروع کردند گریه کردن، بدون هیچ تأمل، قنداقه امام حسن علیهالسلام این جوری نبود، قنداقه آقا اباالفضل العباس هم اول آقا امیرالمومنین گریه نکرد، یک مطالعه خاصی کرد بعد گریه کرد، اما قنداقه امام حسین تا دست رسول الله رسید چه حس کرد از این وجود نازنین که شروع کرد به گریه کردن، آقا امیرالمومنین علیهالسلام هم شروع کرد به گریه کردن، دَأب(عادت، روش) همه انبیاء بوده، اینجا را داشته باش، دأب همه انبیاء بوده که روضه عطش برای امام حسین علیهالسلام می خواندند، و آقا رسول الله آن وقت روضه عطش را برای امیرالمومنین خواند، امیرالمومنین گریه کرد، فاطمه زهرا سلام الله علیها هم آن کنار روی بستر خوابیده بود، او هم شنید شروع کرد به گریه کردن.
《علی》 جان این پسرت را میبینم که بین دو نهر آب از تشنگی جان می دهد.
《اَلا لَعنَهُ الله عَلَی القَومُ الظالِمین،وَ سَیعلَمُ الّذینَ ظَلَموا أَی مُنقَلَبٍ ینقَلِبونَ》
