روضه عطش[ فایل ۱۴/ ۱۳۵۵]
(دقیقه ۵۲:۲۸ تا آخر)
《صَلَی اللهُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ
صَلَی اللهُ عَلَیْکَ یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ
صَلَی اللهُ عَلَیْکَ یَابْنَ اَمیرِالْمُؤْمِنینَ
صَلَی اللهُ عَلَیْکَ یَابْنَ فاطِمَهَ الزَهرا سَیِّدَهِ نِساَّءِ الْعالَمینَ 》.
توسل به ذیل عنایت خودِ آقا سید الشهداء علیهالسلام است و روضه عطش را خواندند.
یک مقدمه اعتقادی عرض کنم، دقت کنید، در تمام شئون(شؤون) امام باید [مقامش این نیست، معلوم باشد، مرتبه امام این نیست، این شئون تنزلیه امام است] از همه موجودات بالاتر باشد[ امام این نیست ها معلوم باشد، این برای امامتش است، اما آن که هست برای چیز دیگری است]
در علم باید از همه بالا باشد، در سخاوت باید بالا باشد، در شجاعت از همه باید بالاتر باشد، در تمام صفات و فعل و انفعالات باید اوجش بالاتر باشد، تا امام بشود واِلا امامت مال آن است که باز از آن یکی دیگر بیشتر دارد.
اصحاب امام حسین علیهالسلام اَلَم(درد) حدید(آهن) را هیچ کدام درک نکردند و عطش را اصحاب امام حسین نچشیدند، چون مقام ولایت و مقام جمع الجمعی هیچکدام نداشتند.
و در شرح حال میثم بخوان که وقتی دخترش آمد از او سوال کرد بابا دست و پایت را قطع کردند، شکمت را پاره کردند حالت چطور است؟ ( زبانش هنوز بود) گفت اینقدر الم را درک می کنم که در یک ازدحامی از یک دری خواسته باشم خارج بشوم چقدر خفیف است، اینقدر من الم را درک می کنم.
و همین طور است، اصحاب سید الشهداء علیهالسلام هم همین طور، الم حدید را درک نکردند، مُسَلَم این جور است.
و دو نفر در کربلا بودند که اینها در فعل و انفعال به مقام جمع الجمعی بودند یکی ذات مقدس امام حسین است که شکی در آن نیست و یکی آقازاده اش علی اکبر سلام الله علیه است، که او هم عطش داشته و آنهای دیگر عطش نداشتند و الم حدید را درک نکردند و وضع خاصی دارند.
و عطش تحققش در وجود امام حسین علیهالسلام به این کیفیت است؛
که همه موجودات هر چه خدا موجود دارد، در آن حال عطشان بشوند، خب، امام حسین علیهالسلام باید از همه بیشتر عطش داشته باشند، تا امام بشود، در فعل و انفعال این است.
و این را علی اکبر علیهالسلام داشته یعنی یک عطشی داشته، چون عظمت را در این اعتقاد باید باز بالا برد.
حالا یک چیزی از عطش امام حسین می شنوی خیال می کنی به اندازه خودت که تشنه بشوی عطشان می شود؟
یا به اندازه آن کسی که سه روز اصلا آب به او نرسیده؟
این عطش نبود.
و یک تجلی برای فرزند شش ماهه اش کرد، به او هم یک عطشی نه به آن معنا، یک عطشی از عطش خودشان به او دادند، برای همین هم او را آوردند نشانش دادند گفتند نگاهش کنید، کَیفَ یَتَلَظی عَطَشا.
آن عطش من و تو نبوده، از آن عطشی که در وجود خودش آمده به علی اصغر داده، اما به تمام معنا این را در علی اکبر قرار داد، عطش امام حسین علیهالسلام یک عطشی است که همه در درک بیایند نمی فهمند، چون به اندازه خودت عطش می فهمی، تو و دیگران و همه اینهایی که مقتل نوشتند و همه اینهایی که روایت نقل کردند به اندازه خودشان می فهمند، امام حسین به اندازه وجودش عطشان است، به اندازه هستی اش عطشان است.
عطشان نبود؟ ببین این خصیصه را تا دم آخر امام علی بن الحسین علیهالسلام بر قبر مطهرش نوشت، 《هذا قَبْرُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلیِّ بْنِ ابیطالِب، الّذی قَتَلوُهُ عَطْشانا》برای همین برای همه انبیاء روضه عطش امام حسین علیهالسلام را خواندند که از این راه انبیاء را به سید الشهداء متصل کنند.
أَلَا لَعْنَهُ اللَّهِ عَلَى اَلقَومُ الظَّالِمِینَ.
یاعلی مدد
