محبت و وُد_جلسه دوم_۱۳۶۹/۱۰/۰۷
روضه امام حسین علیهالسلام
حالا بیایید دیگر حرفی نزنیم،نطقی نداشته باشیم،بیاییم یکه شناس باشیم،بیاییم همه اش او را ببینیم.
این مالِ چیست؟؟
مالِ این است که می شود یک کسی از بچگی،چهل روزه بشود یک ساله،یک ساله بشود دو ساله،هفت ساله هم بشود باز هم آن نقطه با او باشد،پدر و مادر کنارش هستند ولی او،آنها را می بیند،از هفت سالگی،پانزده ساله بشود باز آنها را ببیند،هیچ کس را نداریم،بحق امیرالمومنین هیچ کس را نداریم،جز آنها هیچ کس نیست،《أنا وعلی أبوا هذه الأمه》،این هم یک پدری.
از همه کس چشم ببند و به آن نقطه وحدانی توجه کن،اگر هم اینکه به کلام آشنا شدی(عجب سخن گفتن چه چیز بدی است!!! ما چقدر پرحرف هستیم،ما برای چه اینقدر حرف می زنیم،پس معلوم بشود که آدم بداند در این راه در این سلوک،حرف زدن ها یکی از حجاب هاست)
این وِداد از ناحیه صاحب مَوَدت،مُوؤده خوانده می شود،نسبت به هیچ یک از ذوات مقدسه ائمه اطهار علیهم الصلاه و السلام این خطاب نیامده و
تفسیر نشده که مُوؤدِه امیرالمومنین علیهالسلام باشند،رسول خدا صلیاللهعلیهوآلهوسلم باشند،بقیه اهل بیت علیهم السلام باشند،امام زمان علیهالسلام باشند، امام حسین علیهالسلام
مُوؤده هستند،یعنی او آن ذاتِ ذاتِ ذات را می خواهد،امام حسین علیهالسلام طالب ذات است،
《مَنْ کَانَ بَاذِلًا فِینَا مُهْجَتَهُ》،آخر حسین جان آنوقت که نمی شود من[مهجه را] تحویل بدهم.
می فرمایند خودم به سراغت می آیم،به بالین یکی یکی می آمدند که چه؟
به مهجه کار داشتند.
و عجیب که یکی از القاب آقا سید الشهداء علیهالسلام است،لقب امام حسن علیهالسلام نیست،لقب بقیه ائمه علیهم السلام هم نیست،عجیب است!!! راجع به امام حسین علیهالسلام است《 مُهْجَهُ قَلْبِ فاطمه سلاماللهعلیها》،حسین جان تو مُهجه قلبِ زهرایی.
یکی از معانی اش هم این است که آن مُهجه خونی است که توی قلب است و از قلب بیرون نمی آید،با ما دفنش می کنند،این می ماند،مگر اینکه خودش که صاحب اختیار است دل را بیرون بکشد،او که صاحب دل است احتیاج به کشیدن آن ندارد.
《مُهْجَهُ قَلْبِ فاطِمه》یعنی چه؟؟هاا؟
یعنی وقتی که پهلویش را شکستند،سلاماللهعلیها،وقتی خون از سینه اش جاری شد،وقتی که آن حادثه دلخراشی که عالم را در همه معانی اش تکان داد،عالم و عرش را تکان داد،مُهجه قلب باقی بود،یعنی صدیقه طاهره باز امام حسین را داشت.
آخر روایات هم که همه اش حوادث را برای ما نیاورده،گوشه کنار از یک میلیون یکی،هااا؟
لذا اینجا بگوییم اگر که ما پذیرفتیم که همین گونه هست و باید بپذیریم،که امام حسین علیهالسلام مُهجه قلب زهرا سلاماللهعلیها هستند،موقعی که بین در و دیوار افتادند حتما یک 《یاحسین》گفتند،حتما،حتما.
چرا 《علی》را صدا زدند،اینها توی روایت ها به گوش ما رسیده،بعد فضه را صدا زدند،این هم درست است،
ولی 《حسین》را هم خواندند،نه آنجا 《حسین》را صدا زدند،گودی قتلگاه هم وقتی جگر گوشه خود را روی خاک های گرم کربلا،عریان،قتیل،عطشان مشاهده کردند به گودی قتلگاه رفت و صدایش بلند شد؛ وا غریبا،وا عطشانا،وا ذبیح ها.
«لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ»
دعاهایی که میفرمایند به اجابت مقرون،رحمه الله من قراء فاتحه مع الاخلاص و الصلوات.
《اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم》
یاعلی مدد
