رُمیله از اصحاب سِرّ امیرالمومنین علیه السلام است وضعش در موقعیت مثل وضعِ میثم است، می گوید اینکه من صائم بودم، [مومنین که صیام پیدا میکنند چون در آن فعل خاص عبادی اتصال به مقام قرب ولایت اللهی امیرالمومنین علیه السلام است برای همین نمیتوانند صائم نباشند] و در این صوم من مبتلا به وَعَک شدم، وَعَک شدت حُمّی(حُمّا) تب شدید را می گویند، خیلی این حالت به من سخت گذشت، حالا ببین، در این حالت بودم، فکر کردم می میرم، دیدم اینکه تنها راه چاره این است
که بروم مولایم را پیدا کنم ببینم، آخر عمر یکبار دیگر…
به مسجد آمدم وقتی چشمم به چشمان مولا افتاد وَعَک از من رفت، تمام شد و خیلی خوشحال، حالت عادی نشستم.
آقا از منبر پایین آمدند به چشمان من نگاه کردند فرمودند رُمیله وَعَکتَ؟ تب کرده بودی؟
عرض کردم آقا کسی نمی دانست از کجا می دانید؟
فرمودند تو نمی دانی《وَللهِ اِذا مَرَضَ مُحِبُنا و شِیعَتُنَا مَرِضْنَا لِمَرَضِهِ》هر وقت دوست ما مریض بشود ما هم مریض می شویم، و چون من تب کرده بودم فهمیدم تو تب کرده بودی.
آن صوم را بگیر، اتصال به امیرالمومنین را ببین، آن صوم طرف تو بیاید.
خب در دستوری هم که دادند معلوم است، 《وَاذکُروا بِجوعِکُم وعَطَشِکُم فیهِ جوعَ یَومِ القِیامَهِ وعَطَشَهُ》
وقتی هم گرسنه شدید و تشنگی به شما رو آورد گرسنگی و تشنگی روز قیامت را به یاد آورید.
اینجا مسیر یک عده در این منطق خاص عوض شده، و قاطبه دوستانی که امشب هستند مسیرشان در این مطلب عوض شده است، اینجور نیست؟
اگر گرسنه و تشنه شدید یاد گرسنگی و تشنگی روز قیامت خودتان می افتید؟ تو را به جان امام حسین به یاد چه می افتید؟
محال است دوستان امام حسین و آنهایی که به سیدالشهداء علیه السلام محبت دارند در گرسنگی و تشنگی به یاد خودشان باشند، به گذشته برمیگردند به صحرای کربلا برمی گردند، و گرسنگی و تشنگی اطفال امام حسین علیه السلام را به یاد می آورند.
هر چه نوشتند از عطش اطفال سید الشهداء نوشتند، اما خانم بی بی زینب سلام الله علیها می فرمایند وقتی لقمه نانی را به یکی از بچه ها دادند همه حمله کردند این لقمه نان را بگیرند.
«لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ»
دعاهایی که میفرمایند به اجابت مقرون،رحمه الله من قراء فاتحه و الاخلاص و الصلوات.
《اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم》
یاعلی مدد
